میشود پانزده ساله شوی لطفا؟/ می شود بنشینی کنارم؟!/ این جا./ روی همین پله ی سنگی./ چند لحظه فقط ./ می خواهم آبنبات های رنگی ام را بریزم کف دست هایت./ بعد، از توی دست های تو آبنبات ها را بردارم/ و بگذارم گوشه ی لپم./ تو با اسمارتیز های قرمز لب هایت را سرخ کنی./ من بخندم./ و دوتایی با سر انگشت سبابه مان دنبال مورچه های قهوه ای کنیم./ می شود عروسکم را بگیری در آغوشت؟!/ ببین من چقدر توپ دوست دارم./ ببین چقدر خوبم که با تو فوتبال بازی می کنم./ ببین که با کفش های تق تقی ام مسابقه می دهم/ و وقتی زانوهایم خراشیده می شوند،گریه نمی کنم./ ببین اصلا به روی خودم نمی آورم که چقدر درد دارد./ من به همه می گویم که تو خیلی تند تر از من می دوی./ به همه می گویم که تو بهتر از همه ی بچه ها بلدی توپ را شوت کنی./ می شود چند لحظه کتانی های پاره ات را قرض بدهی؟!/ "کاش پانزده ساله بودی/ و با دوچرخه ات دور من می چرخیدی مثل آن پسر/ که در شعرم برای دختر همسایه/ دوچرخه اش را کول می کرد/ تا او نگاهش کند"/ می شود پانزده ساله شوی؟!/ می خواهم چهارده ساله باشم./ می خواهم لباس های تازه ام را که تن می کنم/ با کتانی های آبی ام بدوم طرف ات:/ ببین ! چه خوشگل شده ام./ بعد تو توپ لجنی ات را شوت کنی هوا/ سرت را بیندازی پایین و سکوت کنی./ فقط سکوت کنی./ می شود کمی دوستم داشته باشی؟!/ کمی فقط./ می خواهم شب ها، که ستاره ها  هزار در میان چشمک می زنند/ ستاره ی من پر رنگ تر از همه ستاره ها